Πίσω από κάθε κλασικό αντικείμενο υπάρχει ένας άνθρωπος, συχνά δύο, και μια δουλειά δεκαετιών. Σε αυτή τη στήλη γράφουμε πορτρέτα σχεδιαστών: πού μεγάλωσαν, με ποιους δούλεψαν, τι σχεδίασαν και γιατί έχει σημασία ακόμη για τον τρόπο που δουλεύουμε.
Κάθε πορτρέτο έχει χρονολόγιο και πηγές. Δεν δημοσιεύουμε συνεντεύξεις που δεν έγιναν. Όπου παραθέτουμε τα λόγια ενός σχεδιαστή, είναι σύντομες, δημοσιευμένες φράσεις με την πηγή τους.
Ένα ζευγάρι από το Λος Άντζελες που ξεκίνησε από νάρθηκες για τραυματίες και κατέληξε να φτιάχνει ταινίες για τα άτομα και τους γαλαξίες. Ανάμεσα, μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα καθίσματα του αιώνα.
Σχεδίαζε κτίρια, και μετά ό,τι μπαίνει μέσα τους: καρέκλες, φωτιστικά, υφάσματα, κουτάλια. Μια καρέκλα του έγινε η πιο κοινή καρέκλα της Ευρώπης, και ένα μαχαιροπίρουνό του ταξίδεψε στο διάστημα με τον Kubrick.
Ο Δανός που έφυγε από τη Δανία για να σχεδιάσει χωρίς ξύλο. Η καρέκλα του χρειάστηκε σχεδόν δέκα χρόνια για να γίνει και σαράντα για να βρει το σωστό υλικό.
Σαράντα χρόνια σχεδίαζε ραδιόφωνα, ξυριστικές μηχανές και ράφια, και κατέληξε να αναρωτιέται αν ο κόσμος χρειαζόταν τόσα πράγματα. Οι δέκα αρχές του είναι η απάντηση που έδωσε στον εαυτό του.
Σχεδίασε τις μηχανές που γέμισαν τα ιταλικά γραφεία της δεκαετίας του 1960 και του 1970, και έναν καναπέ που επέστρεψε μισό αιώνα αργότερα. Ένας Μιλανέζος αρχιτέκτονας που αντιμετώπισε την αριθμομηχανή και την καρέκλα με την ίδια σοβαρότητα.
Γεννήθηκε στην καρδιά της ιταλικής επιπλοποιίας και σχεδίασε, με τον ίδιο ήρεμο τόνο, καναπέδες για το σαλόνι και καρέκλες για το γραφείο. Ένα πορτρέτο του σχεδιαστή που έκανε το «καθημερινό» πολυτέλεια.
Ξεκίνησε με μια καρέκλα από βέργες και ατσάλι και κατέληξε να υπερασπίζεται τον αποφλοιωτή πατάτας. Ο Βρετανός σχεδιαστής που μας έμαθε να κοιτάζουμε ξανά τα πράγματα που δεν προσέχουμε.