Θέμα: Πού κάθεσαι όταν δουλεύεις
Το πρώτο τεύχος ξεκινά από μια απλή ερώτηση: πού κάθεσαι όταν δουλεύεις; Η απάντηση έχει ιστορία σχεδόν εκατό χρόνων. Περνά από ένα περίπτερο στη Βαρκελώνη το 1929, από το εργαστήριο του Bauhaus, από τα γραφεία της Herman Miller στο Μίσιγκαν, όπου μια ιδέα για ελευθερία έγινε το cubicle.
Φτάνει και στο σήμερα, που για πολλούς από εμάς το γραφείο είναι μια γωνιά του σπιτιού ή ένα τραπέζι σε ένα νησί. Γι’ αυτό το τεύχος έχει τρία μέρη: την ιστορία των αντικειμένων, το σπίτι ως χώρο δουλειάς και την κουλτούρα που αλλάζει γύρω μας.
Κάθε κείμενο έχει στο τέλος τις πηγές του. Όπου οι πηγές διαφωνούν, το γράφουμε. Οι φωτογραφίες θα έρθουν. Μέχρι τότε, τα εξώφυλλα είναι σχέδια: γραμμές, κατόψεις, χρώματα.
Η συντακτική ομάδα του Γραφειακή
Σχεδιάστηκε το 1929 για ένα κτίριο που αποσυναρμολογήθηκε μέσα σε έναν χρόνο. Σχεδόν έναν αιώνα μετά, είναι η καρέκλα που βάζουμε σε μια είσοδο για να πούμε «εδώ σεβόμαστε το design».
Έζησε μόλις δεκατέσσερα χρόνια, σε τρεις πόλεις. Μας άφησε το γραφείο του διευθυντή ως μανιφέστο, την καρέκλα από ατσάλινο σωλήνα και την ιδέα ότι ένα αντικείμενο εργασίας μπορεί να είναι όμορφο επειδή είναι απλό.
Ο Eero Saarinen κοίταξε ένα συνηθισμένο δωμάτιο και είδε ένα δάσος από πόδια. Η απάντησή του ήταν μια καρέκλα που στέκεται σε ένα μόνο σημείο και μοιάζει με λουλούδι.
Ένας γλύπτης από το Φρίουλι πήγε στην Πενσυλβάνια χωρίς καμία υποχρέωση να σχεδιάσει έπιπλα. Έφυγε έχοντας σχεδιάσει δύο από τις πιο αναγνωρίσιμες καρέκλες του αιώνα.
Το 1968 ένας εφευρέτης από το Κολοράντο υποσχέθηκε ένα γραφείο που αλλάζει μαζί με τη δουλειά. Τριάντα χρόνια μετά, μιλούσε για «μονολιθική παράνοια». Η ιστορία του πιο αγαπημένου και πιο μισητού επίπλου γραφείου.
Όταν κυκλοφόρησε, πολλοί τη βρήκαν άσχημη. Έμοιαζε με σκελετό εντόμου και δεν είχε ούτε γραμμάριο αφρού. Τριάντα χρόνια μετά, είναι η καρέκλα γραφείου που αναγνωρίζουν και όσοι δεν έχουν καθίσει ποτέ σε μία.
Δεν χρειάζεται δωμάτιο για να δουλεύεις καλά στο σπίτι. Χρειάζεται ένας τοίχος, ένα παράθυρο στη σωστή πλευρά και λίγα εκατοστά που δεν θυσιάζεις.
Το ελληνικό διαμέρισμα δεν σχεδιάστηκε για να δουλεύουμε μέσα του. Έχει όμως κάτι που ζηλεύουν οι βόρειοι: φως, μπαλκόνι και μια παλιά, σοφή κουλτούρα σκιάς.
Το πιο διάσημο επιχείρημα για τα φυτά στο γραφείο, ότι καθαρίζουν τον αέρα, δεν στέκει. Υπάρχουν όμως καλύτεροι λόγοι να τα έχετε, και η έρευνα τους στηρίζει.
Οι λίστες «το κατάλληλο χρώμα για κάθε δωμάτιο» είναι σίγουρες για όλα. Η έρευνα είναι πολύ πιο προσεκτική. Ορισμένα από τα πιο διάσημα ευρήματα δεν επιβεβαιώθηκαν όταν επαναλήφθηκαν.
Η εικόνα είναι γνωστή: λάπτοπ, καφενείο, θάλασσα. Η πραγματικότητα έχει περισσότερες παραμέτρους: έναν νόμο με συγκεκριμένους όρους, ένα δίκτυο που δεν είναι παντού ίδιο και έναν χειμώνα που αλλάζει το νησί.
Δύο εταιρείες από την Κοπεγχάγη, ιδρυμένες τη δεκαετία του 2000, άλλαξαν το πώς μοιάζει μια τραπεζαρία, ένα καφέ και ένα γραφείο στο σπίτι. Η ιστορία τους, και μια υπόθεση για το γιατί μας άρεσαν τόσο.